(…)
Podobno Słońce Korei, Kim-Dzong Ill Bondy ogląda pasjami; seria znalazła grono wielbicieli wśród wysokich funkcjonariuszy KGB. Paradoksalność tej sytuacji jest jedynie pozorna i gdybym ja, na przykład, odnalazł się w sowieckich służbach, śledziłbym przygody agenta 007 jako hołd wobec potęgi, której przyszło mi służyć.
Z „Tylko dla twoich oczu” – jak i innych filmów – wyłania się KGB jako instytucja niemal wszechmocna, zdolna do inicjowania zbrodniczych zdarzeń w każdym zakątku globu, jej interesom służą wszelkie ciemne siły i organizacje, posiada też zdolność korumpowania geniuszy oraz milionerów. Śni o władzy odważniej niż zawiadowcy demokratycznych struktur, a skradzione, rzeklibyśmy dziś spiracone technologie lądują w rękach generałów pozbawionych skrupułów. W odniesieniu do „Tylko dla twoich oczu” Wykrycie obernowoczesnej łodzi przebranej za kuter nie stanowi wielkiego problemu, wystarczy zwerbować lokalną szajkę łotrów, następnie, żeby przechwycić nowoczesny gadżet z dna morza sowieccy mocodawcy nie muszą się nawet zamoczyć – ta przykrość spada już na agenta Jej Królewskiej Mości.
Siłom ciemności rezydującym w Moskwie może przeciwstawić się jedynie nowoczesny superman, tu zdradzający już objawy zmęczenia. W sekwencji cudów, wśród których znajdziemy brawurową ucieczkę kruchym citroenem przed nowoczesnymi maszynami oprawców, bijatykę na skoczni narciarskiej, podwodne starcie we wraku z ucieczką przed rekinem włącznie i efektowna wspinaczkę do górskiego klasztoru, nasz bezlitosny agent udaremnia spisek, wymieniając uprzejmości z sowieckim generałem. Ten skłania się i rozbawiony odchodzi z niczym dziadzio, któremu ukochany wnuczek spłatał niegroźnego figla; oczywiście, gdyby nie Bond, nad Londynem łopotałby czerwony sztandar, na Harvardzie wykładano by wyłącznie marksizm, uzasadniając kolektywizację McDonaldów. KGB jest bowiem tak potężne i wszechobecne, że zwyczajny człowiek nie zdoła go powstrzymać, ba, armia ludzi zwyczajnych powinna natychmiast się rozwiązać i iść na smutnego drinka: tylko Bond, cudotwórca i nadczłowiek potrafi przekreślić plany rosyjskich służb. Tyle film – w życiu KGB istniało naprawdę, za to o Bondach niewiele wiadomo.
(…)
tom pod redakcją Romana Książka

Niewiele wiem o kotach, a o grubych już na pewno. Nigdy, przez Prezesem i Kreską nie miałem żadnego i nie przebywałem w kocim towarzystwie, jeśli nie liczyć zmasakrowanej przez wiek czarnej kotki, snującej się w towarzystwie własnego odoru po domu plenerowym ASP. Zresztą, prócz zapachu mam jedno tylko wspomnienie związane z tym zwierzęciem. I to post mortem. Kiedy kotka wreszcie wyzionęła ducha, odkryłem jej truchło za śmietnikiem i jako człowiek zaledwie dorastający poddałem się zdziwieniu. Jej ciało było tak sztywne – może od mrozu, może w skutek procesów pośmiertnych, zapewne to i to – że mogłem uchwycić je za ogon i utrzymać sterczące. Wyposażony w ten szczególny rekwizyt próbowałem nawet zaimprowizować jakiś rodzaj kukiełkowego monodramu, od czego jednak musiałem odstąpić w skutek protestów ówczesnej koleżanki. Moja niewiedza na temat kotów ujawniła się kilka dni temu z okazji kolegi. Kumpel zainteresował się kotką Kreską, drzemiącą niespokojnie, w oczekiwaniu na niesprecyzowane zagrożenie-jak to kotka Kreska ma w zwyczaju. Wiedział wcześniej, że posiadam grubego kota, jego kot też jest całkiem spory. W każdym razie, pogłaskał kotkę Kreskę i oświadczył, że poświadczyłem nieprawdę, nieumyślnie, lecz jednak. Kotka Kreska wcale nie jest gruba, rzekł, ona jest ubita a nawet muskularna. Dotknąłem jej. Przypominam, że nigdy wcześniej nie dotykałem grubego kota, więc trudno mi stwierdzić, jak miękki powinien być taki kot. Kotka Kreska nie jest miękka wcale, przeciwnie, wygląda na całkiem betonowe stworzenie, co wcześniej pozostawało dla mnie tajemnicą. Rety, muskularny kot. Przypomniałem sobie, z jaką siłą odpycha się łapkami, albo nimi się wczepia, dając słuszny opór: skacząc zmyślnie, obaliłaby mnie na ziemię. Ta moc ukryta w ciele stoi w sprzeczności z jej charakterem, dzielącym się na łagodnego ducha i niezbyt bystry umysł, co zresztą koreluje ze sobą. Łagodność ducha wynika z braku bystrości, kotka Kreska zwyczajnie nie umie rozeznać się w możliwościach wynikłych z jej muskulatury. To komplikuje trochę sprawę, bo dotąd uważałem, że kotka Kreska jest świnką morską zamkniętą w kocim ciele, teraz mamy trzecią zmienną. Kocie ciało jest kocie jedynie na zewnątrz, struktura mięśnia i kośćca przynależy do zupełnie innego zwierzęcia. Więc-w jednej trzeciej świnka morska, w jednej trzeciej kotka, w jednej trzeciej, bo ja wiem, pancernik? Rosomak?
Kłopot z tożsamościowym określeniem kotki (?) Kreski nakłada się szczególna jej wizja na planie kosmicznym. Kiedyś interesowałem się fizyką kosmiczną, było to na tyle dawno, że zdołałem zapomnieć wszystko, poza ogólnym skojarzeniem. Mam wrażenie, że dzisiejsza fizyka kosmiczna, nasza zdolność do badania kosmosu zatoczyła koło i jesteśmy mniej więcej na etapie filozofów jońskich. Nic nie wiemy, spekulując o pierwszej zasadzie, rozpalamy sobie wyobraźnię czarną dziurą, dwudziestym wymiarem i wielkim traktorem to i ja dorzucam. W mistycznym widzie dostrzegłem Kosmiczną Kreskę, której ta moja, jest tylko miniaturką. Kosmiczna kotka Kreska ma rozmiar bilionów galaktyk, a jej maska wynosi, mniej więcej, 90% masy całego wszechświata. W jej oczach płoną setki mgławic i wybuchają supernowe. Leniwie jednak. Kosmiczna Kreska nie zna ruchu, bo i po co on jej, jedynie spogląda sobie na całe stworzenie z przyległościami. Co najwyżej mlaśnie i stąd znamy kosmiczne wiatry. Nie sposób jej zobaczyć, gdyż przecież jest czarna i pochłania wszystko, łącznie ze światłem i obserwatorem, który je emituje. Kontaktu nawiązać też się nie da, skoro nie bardzo wychodzi mi z dużo mniejszą Kreską. Z jej totalną obojętnością czuję się nieco pewniej, co nie znaczy, bezpiecznie, ale w wizji gigantycznej, Kosmicznej Kreski, pozbawionej wszelkich zagrożeń, totalnie szczęśliwej w zapełnianiu bezmiaru dostrzegam coś pocieszającego.
Jutro, po trzech tygodniach pomieszkiwania w Warszawie (oraz wizyty w Berlinie, Katowicach, kilku spotkań z synkiem) zawijam się z powrotem do Krakowa, do mojego mieszkania, które, lepiej lub gorzej służy mi za dom przez rok z kawałkiem. I chyba już niedługo, trzeba mi ruszać ku nowym przygodom. Będzie cudownie. Mam dobre życie. Ale w takich chwilach myślę o tych wszystkich miejscach, w których żyłem. O pierwszym mieszkaniu niedaleko Karmelickiej, właściwie małym pokoju, gdzie musiałem palić węglem w piecu i zawsze, przed snem, siedziałem gapiąc się na rozżarzone węgle. O dziwnej, podłużnej norze na Wrocławskiej, na czwartym piętrze, z którego spadł Prezes. Tam też próbowałem dostać się po piorunochronie, w konsekwencji czego powstała krótka powieść „Horror show”. O ogromnym mieszkaniu w centrum, gdzie mógłbym chyba jeździć na rowerze, gdzie wieczorem wychodziłem na papierosa i patrzyłem, jak, ledwo skryta plecionką na szybie, parzy się para sąsiadów z naprzeciwka. Strasznie smutno to robili. W tym miejscu (u mnie, nie u sąsiadów) znalazłem tyle haków w suficie, że można by tam powiesić reprezentację w piłce nożnej wraz z rezerwowymi. Dla sędziów pozostawała drewniana belka w kuchni. Kto tam teraz żyje? Albo mój pokoik w Ameryce, mały, z wrednym księdzem pod bokiem, w ogóle, był to do niedawna klasztor i może dlatego adres grzmiał: Dorchester Avenue, 666. Boston. Kto nie wierzy ten niech sprawdzi. Albo mój kącik w Domu Łaskiego. Ile tego jeszcze? Nie wiem. Nie umiem zliczyć i nie tęsknię. W tylu miejscach zasypiałem, kochałem, zwierzałem się albo i miotałem się na ciężkim wkurwie, zwymiotowałem w ogromną ilość kibli i wykokosiłem się na niezliczonej ilości krzeseł przed kompem. I chciałbym, co zupełnie niemożliwe, jeszcze raz odwiedzić te miejsca. Zobaczyć, kto tam żyje, jak się ma. ST wierzy, że historia zapisuje się w ziemi, w budynkach widzianych od zewnątrz i może ma rację, w końcu żyje w małej miejscowości. Ale ja wyrosłem w mieście, Kraków nie ma w sobie nic z historii, bo żeby było jakieś wczoraj musi być też i dziś, Warszawa, wiadomo. I całość wspomnień, jakie ma dla mnie wielkie miasto to cudze łóżko, które przejmuję wraz z wynajęciem ścian, sufitu, podłogi. Kto na nim leżał, co sobie śnił, czy żarł się z partnerem, partnerką, czy może kochał. Czy obok bawiło się dziecko? Może ktoś się wkurwił i pierdolnął butelką o ścianę. Stąd plama. Potem emocje biegną głębiej, można sobie dopowiedzieć, nie urodzi się z tego żaden konkret. Nie znajdziemy grobów, ani listów pod podłogą. Oby nie. Ale inne miejsca dla mnie milczą, więc pozostaje to.
Rzeczy czynią ludzi szczęśliwymi. Jakie rzeczy uszczęśliwiłyby mnie? Komputer Mac. Nie dlatego, że jest modny. Odpala się, podobno, natychmiast, więc nie wściekałbym się tak w próżnym oczekiwaniu (nie kupię, bo czymś go zaleję, a szkoda). Czajnik, gotujący wodę w dziesięć sekund. Czyli parę minut do życia. Sklep na dole, tak, bym mógł robić zakupy nie wychodząc na zewnątrz. I balkon. Mały balkon. Balkonik z widokiem na palmy Florydy.

jutro, czyli w środę, o 18.00.
Rondo Sztuki
Katowice Rondo im. Gen. Jerzego Ziętka 1
promocja antologii “Wolałbym nie”

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

Do niedawna, najczarniejszym dniem w historii metalu był ten, w którym pierwszy metalowiec nagrał pierwszą kolędę. Do niedawna, gdyż nową płytę wypuścił Metalowy Bóg, Rob Halford. Gdyby jeszcze tak zwyczajnie nie wyszło, pal diabli, ale zaryzykuję stwierdzenie, że „Winter songs” jest najgorszą płytą jaką w życiu słyszałem, mierząc oczywiście klasę wokalisty i włożone środki. Sam Pavarotii nazwał skórzanego Roba najlepszym głosem w służbie muzyki popularnej. Pavarotii poszedł w piach, Halford śpiewa dalej tylko czemu, być może nawet, kierując się pisarskim obowiązkiem powinienem wynaleźć jakieś nowe słowo dla tego piramidalnego dziadostwa, dla ospałego, smutnego grania, dla tej potwornej okładki i niemrawego charkotu gasnącego staruszka, ale zwyczajnie nie umiem, jestem bezradny, mamo jedyna, a kiedyś, jeszcze niedawno, było jeszcze jakoś:

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

I jeśli już trzeba słuchać kawałków Bożonarodzeniowych to na upartego tych panów, choć też są przedziwni, ale przynajmniej zabawni, w końcu nie każdemu starczy poczucia humoru by przebrać się za solnicę i nagrywać teledysk na dwóch metrach kwadratowych.

W nieudanej, choć seksistowskiej zombie-komedii „Doghouse” bohaterowie balują w pubie, żywo komentując faszystowski zakaz palenia, który niszczy radość życia w UK. Lekko i od niechcenia pada niecodzienny argument przeciwko antynikotynowej opresyjności, którego sam bym nie wymyślił i który napełnił radością moje zasmolone płuca. Przeciwnicy palenia, prócz trudnej do zrozumienia troski o zdrowie innych utrzymują, że szlugi śmierdzą. Wejdzie taki do knajpy i zaraz wpadnie w czarną rozpacz-golfik, szaliczek, berecik, sztruksiki przesiąkną dymem, o Boże, będą nawet śmierdzieć. A jak przytulić się do siebie samego, skoro ten smród? Należy więc zakazać. Tej intencji towarzyszy błędne, niczym nie uzasadnione założenie, że udana dyskryminacja palaczy napełni nasz świat wonią fiołków, czy nawet perfumów diora. Otóż gówno, kochani moi, jeśli dym papierosowy zniknie, owładnie nami cały smród ludzkości: bździna, pierdy, pot, wisk z kuchni i orzechowy odór klopa, cuchnące psy, srające koty – przed tym wszystkim chronił nas szary mur akcyzowego dymu, zgoda, może nie pachnący najpiękniej, ale przynajmniej jednolicie i znajomo. Jest to jakiś rodzaj odwagi, zapewne generowanej niewiedzą: wyrzucając palaczy po raz pierwszy od wieku z kawałkiem staniemy nos w nos z odorem społeczeństwa. I to już się nie zmieni, człowiek może przestać palić, cuchnąć będzie zawsze.
W ogóle rodzi się we mnie nastoletnia, zbuntowana myśl – my, palacze za łatwo oddajemy pola, zbyt chętnie godzimy się na draństwa, wyrządzane nam przez ludzi opętanych zdrowiem. Oglądam sobie stare filmy Mario Bavy (Bartek! Dzięki!) i niemal tonę w nostalgicznym zachwycie, moje serce, zagrożone przecież zawałem, zwraca się ku szczęśliwym czasom z radosnym trzepotem. Palono w samolocie i nikt się nie złościł! I właśnie o to mi chodzi: my palacze przypominamy dzieci, które przeskrobały coś strasznego i w konsekwencji godzą się na każdą możliwą karę: pielęgniarki, górnicy umieją zrobić nielichą rozpierduchę, tymczasem nie słyszałem by palący ruszyli pod Sejm protestując przeciwko rosnącej akcyzie. A trzeba. I, uwaga, uwaga, tu zaczyna się manifest Orbitowskiego, należy postawić na agresję. Chcą nas wyrzuć z knajp? Takiego, nie dajmy się i przeprowadźmy kontratak: upomnijmy się o szpitale, przystanki oraz tramwaje, szkoły, poczty, pociągi, samoloty, następnie wpiszmy prawo do palenia we wszelkie możliwe konstytucje. Należy się nam, choćby dlatego, że gdybyśmy nagle, nie daj Boże, rzucili ten cudowny, przepiękny nałóg, to budżet Polski, Unii, czegokolwiek poszedłby się orać – swoją drogą, co wtedy by opodatkowano? Palacze utrzymują przyjaciół zdrowia i są jeszcze na tyle uprzejmi, że oddają ducha nim przyjdzie im skorzystać z uroków systemu emerytalnego, więc, nim szczęśliwie zdechnę, życzę sobie odrobiny szacunku. A jeśli coś naprawdę doprowadza mnie do szału, to oskarżanie palaczy o chamstwo, dość powszechnie spotykane zwłaszcza wśród sieciowych szczekaczek. Nie jest prawdą, że palenie na przystanku, w pociągu koło sracza, na korytarzu czy balkonie jest przejawem braku kultury; buractwem, czy czymś podobnym, za to próby eliminacji tej naszej dymiącej radości owszem. Przeszkadza ci dym? Naucz się z tym żyć, a najlepiej pal razem z nami.
I tak sobie siedzę, kurzę papieroska, popiół spada na klawiaturę. Prych i nie ma. Obracam w palcach ten piękny, rozżarzony przedmiot, oczarowany jego bezsensownością, do niczego mi nie służy, szkodzi potwornie, kosztuje kupę szmalu, a jednak jest piękny właśnie przez swoją totalną zbędność. Myślę sobie teraz, że może za dziesięć, dwadzieścia lat papieros znów będzie symbolem buntu, niezależności i braku pokory, znakiem niezgody na ten obłęd zdrowia: na fitness, dietetyczne żarcie, kremiki pod oczy oraz jogging, na to żałosne przejęcie się własną kondycją, na to wielkie kłamstwo, że starość, śmierć nie istnieją, że można być młodym do setki tylko po to, by po szwajcarsku przefrunąć do raju expandera gdzie dusza zmienia się w drink proteinowy, niestety, już Benny Hill wiedział: co byś nie zrobił, niezgulstwo i tak cię dopadnie.
No, ale jednak trzeba żyć. I cholera, życie jest w porządku. Mimo łez. Zastanawiam się nad tym choćby z tego powodu, że przez lata stawałem na uszach żeby wykorkować od dobrej zabawy. Teraz już nie, co nie znaczy, że zabawa zrobiła się gorsza. To chyba pierwsza rzecz, której nauczyłem się od swojego syna. Dotąd, dobre życie, myślenie o własnym szczęściu, o tym, czego chcę a czego nie było mi szalenie odległe, w ogóle, w byciu zadowolonym dostrzegałem coś cholernie niemęskiego. I tak, jakaś część mnie ciążyła ku śmierci, a przynajmniej ku pogardzie względem życia – tę po części zachowałem do dzisiaj. Ale teraz wiem, że Julek mnie potrzebuje i to nie zabieganego mana owiniętego we własny jęzor, ale zadowolonego gościa, który realizuje swoje marzenia, mało tego, wyciąga z tych marzeń niezłą sałatę, który ma swoje filmy, gry, metal i Pink, który-także dlatego-nie zapomniał o swoim synu. Mógłbym się zarżnąć i oddać się jemu w całości, taki ochłap z ojca, ale to byłoby kłamstwo, przecież on kiedyś przyjdzie i zapyta „jak żyć, tato?”, co wtedy, przecież nie będę mu niczego klarował, tylko chciałbym, naprawdę chciałbym odpowiedzieć: popatrz stary, właśnie tak. Pokazać. A potem pójść razem na wędrówkę. Krótką, bo przecież mały szybko znajdzie swoje ścieżki, których ja nie zdołam dostrzec, albo i połamię nogi. Bo, i chyba tego właśnie nauczył mnie Julek, zaczynam rozumieć, że można nie znikać w ludziach, być dla ludzi i dla siebie także, że po to mamy przeciwstawny kciuk, by móc zgarnąć i zatrzymać przy sobie najdziwniejsze, rozpryskane fanty z życia.

Andrzej Zimniak: W zeszłym, 2008 roku otrzymałeś Złote Wyróżnienie Nagrody za powieść “Tracę ciepło”, w tegorocznej edycji 2009 pechowo zabrakło Ci tylko 1 punktu do nominacji elektorskiej dla powieści “Pies i klecha. Tancerz”, której jesteś współautorem. Piszesz współczesne, przejmujące horrory. Czy wychodzisz naprzeciw ludziom, którzy lubią być straszeni, czy tak postrzegasz nasz codzienny świat – pełen ponurej groźby, która bierze początek w nas samych? A czy jeśli wokół dostrzegasz tę groźbę, czy życzyłbyś każdemu takiego daru postrzegania?

Łukasz Orbitowski: Nie życzę go ani sobie ani tym bardziej innym – w końcu, ekspansja tego daru zrodziłaby mi nielichą konkurencję. Wiesz, Andrzej, z jednej strony rzeczywiście tak jest, tak mniej więcej świat widzę – gdzieś tam zaszyty jest potwór, jego oddech miesza się z naszym tchnieniem.To bardzo mocne, ale nie jedyne wrażenie. Tylko akurat jemu, nie innym dałem wyraz zajmując się literaturą. Uwierz mi, czasem mnie dopada ta egzystencjalna groza, ale często, rzekłbym, najczęściej, przeżywam całe dni w zupełnym spokoju. Piszę. Opiekuję się moim synem. Spędzam czas z przyjaciółmi i gram na konsoli, w pełni świadomy, że świat skrzeczy. Prędzej czy później się odezwie i nic z tym nie zrobię, pogodziłem się. Mogę po prostu sobie o tym popisać. Są dwa rodzaje straszności życia, jednym jest ten przyziemny rodzaj lęku przed samotnością, doświadczeniem utraty, przed śmiercią, utratą zdrowia, pieniędzy, biedą – takie duperele. I jest też to drugie, głębsze doświadczenie pierwotnej dzikości życia, jakiejś wielkiej tajemnicy przenikającej wszystko. Tej grozy, z której wynikały poszukiwania Platona, Augustyna, Nietzschego. Brak mi przymiotów intelektualnych i duchowych tych ludzi, do tego, nie umiem się załapać na pocieszenia strukturalne, wynikające z religii czy filozofii. Sam w tym sensie jestem dziki. I nie bardzo wyobrażam sobie swojego czytelnika, nie umiem umieścić go w profilu zainteresowań, wskazać wieku. Wydaje mi się, że musi być wrażliwym człowiekiem.

ciąg dalszy

Szczęście historyczne Polski, a zarazem dramat naszej literatury polega na tym, że, po części, wciąż żyjemy w świecie „Ksiąg Narodu i Pielgrzymstwa Polskiego”. Nieustannie nas ktoś dręczy i do krzyża przybija, trwamy w ciągłej konieczności składania ofiar z siebie, choćby i była to ofiara z pokory. Sami zresztą rwiemy się, by ktoś krwi nam utoczył. Nie splamiliśmy się żadną historyczną zbrodnią, nie atakowaliśmy niewinnych, pokojowo nastawionych sąsiadów, nie przeprowadzaliśmy masowych mordów i nie pognaliśmy w pędzie za żadną krwawą rewolucją, przynajmniej nie zbiorowo. Nie mamy też swych skrytobójców ani katolickiego Osamy. Jest to prawdziwy powód do dumy – czy jednak ta dziwna łagodność nie zepchnęła Polski z pozycji mocarstwa na margines, czasem podmiot w rozgrywkach międzynarodowych, czasem przedmiot do rozczłonkowania? Xavras Wyżryn nie czerpie żadnej radości z polskiej łagodności – w jego opinii nasi dziadowie mogliby wyrżnąć w pień miliony luda i dziś nikt by się nie upomniał o pomordowanych – chyba że mordercy ponieśliby klęskę.

Napisany przed prawie dwoma dekadami „Xavras Wyżryn” wstrząsnął światkiem polskiej fantastyki i teraz, obleczony w twardą oprawę, zyskał – wraz z innymi książkami Jacka Dukaja – szansę wzbudzenia zainteresowania innych czytelników. Sytuacja wyjściowa uderza błyskotliwą prostotą. Przegraliśmy wojnę z Sowietami w 1920 r., jest już koniec wieku, Polski nie ma na mapie, za to wojnę partyzancką z Rosją prowadzi tytułowy Wyżryn (naprawdę – Antoni, swojski Tosiek), facet zdolny wykaraskać się z każdej opresji, dla jednych potwór, dla innych symbol nadziei, dla Amerykanów kolejny bohater popkultury. Z Ameryki właśnie przybywa Ian Smith, chcąc nakręcić, czasem przesłać na żywo materiał o poczynaniach partyzanta. Smith, człowiek pragmatyczny o dość standardowym poczuciu moralności, znajduje się w sytuacji nie do pozazdroszczenia, nie ma pojęcia, czy Xavras to wariat, geniusz, czy cyniczny watażka śniący o szansie zmienienia świata. Na oczach Smitha watażka dopuszcza się najróżniejszych okropieństw, słucha oszpeconego proroka i planuje wysadzić Moskwę przy pomocy bomby atomowej. Wariat czy geniusz? W drodze do bolesnego rozstrzygnięcia tej kwestii Dukaj serwuje pokaz terrorystycznej metody, usiłując przy okazji dociec, „czy terrorysta może mieć rację?” (podobne pytanie postawił wcześniej Stephen King odnośnie morderców politycznych), i zapraszając do swoistego dialogu idei.

Świeżo wydany „Wroniec” tegoż autora pozornie podejmuje inną tematykę. To nowocześnie zilustrowana bajka dla starszych i młodszych, zrealizowana w myśl zasady, że każdy rozpozna atrakcyjne dla siebie tropy. Stan wojenny odmalowano oczami dziecka, przywołując koszmary: ojca opozycjonistę pewnej nocy porywa straszliwy Wroniec, przypominający, w rzeczy samej, ogromne ptaszysko. Maleńki Adaś, pozbawiony w jednej chwili opieki, wyrusza na wędrówkę: spotyka Wojaków-Wroniaków, wdychających zapach palonego mięsa, kruki rozdziobują Pozycjonistów, Członek pleni się na Plenum, a Milipanowie wcale nie są mili, bowiem lubią „spałować na biało”, ludzie zaś szarzeją, co wydaje się być efektem działania specjalnej maszyny. Adaś, jak to w bajkach, musi dojrzeć, a przede wszystkim rozpoznać zdrajcę, dopaść Wrońca i stanąć twarzą w twarz z gorzkim, naprawdę gorzkim zakończeniem.

całość na onecie